Monday, May 7, 2007

May 7 Destabilising


Ik zit hier en de realiteit zit over mij. De gang tussen mijn ogen en mijn handen heeft vele deuren die zelden of nooit dichtgaan. Wat er aan de ene kant binnenkomt, gaat er veranderd uit.
Ik kan de illusie scheppen de realiteit voor mij te imiteren, objektief, als 1 of dé geijkte versmelting van lichtvlekken en diepte verschillen.
De illusie wordt best door fotografen beoefend.
Ik beoefen de interpretatie.
Tegen wil en dank. (88) 8

I sit here and the reality sits opposite me. The passage between my eyes and my hands has many doors that rarely if ever close. What goes in from one side, comes out transformed.
I can create the illusion to imitate the reality for myself, objectively, if 1 or the standard blending of light patches and depth differ.
The illusion is best practised by photographers.
I practise the interpretation.
Reluctantly. (88) 8

Sunday, May 6, 2007

May 6 Continuities


Het is belangrijk een entiteit, een kracht voor u te hebben die mentaal te omringen is.
Hoe groter de afmetingen, des te bevredigender het besef dat de kans bestaat er kontrole over te krijgen. Het onderwerp wordt letterlijk een subjekt en het betreffende besef is belangrijker dan de daad ook werkelijk die kontrole uit te oefenen.
Ook mag men niet vergeten dat elke grote kracht vele en steeds veranderende details in zich draagt, die het leven van het geheel garanderen. Die het mysterie vormen. (88) 8

It is important to have an entity, a force before you that can be surrounded mentally.
The bigger the dimensions, the more satisfying it is to realize that there is a chance of getting control. The matter literally becomes a subject and realizing this is more important than the act of exerting control.
Moreover, one should not forget that every great power bears many and always changing details, these guarantee the life of the whole. These make up for the mystery. (88) 8

Saturday, May 5, 2007

May 5 Issues


De werking van ons lichaam is ons niet vreemd. In grote mate weten we welke uitwerking dat heeft wat erin gaat, op wie het reageert en op wat. Op dat wat eruit komt blijken visies te bestaan.
De substantie, de kleur, de afmetingen en de plaats van de verschillende organen zijn ons bekend, doch het hoe en waarom van de onderscheiden, van hun bestaan en het niet-bestaan van andere zal ons een mysterie blijven.
Waarom is vlees vlees? En waarom is bloed bloed?
De oorzaken van veel willekeur dienen niet gekend te worden. (89)

The working of our body is not unfamiliar to us. To a large extent we know the effect of what goes in, to whom it reacts and to what. To what comes out if it, there seem to be points of view.
The substance, the colour, the dimensions and the location of the different organs are known to us, yet the how and why of the differences, of their existence or the non-existence of others will remain a mystery to us.
Why is meat meat? And why is blood blood?
The reasons for arbitrariness don't need to be known. (89)

Wednesday, May 2, 2007

May 2 Dynamic


Wanneer de lucht bijna geheel bedekt is met wolken, roerloze wolken, en het wit schittert voor en achter mijn ogen, doe ik het liefst de gordijnen dicht en voel ik, als een schoolkind, de eentonigheid van het leven in een zijwaartse baan op 4 uur afstevenen.
De zinloosheid van al het geruis, het over en weer gerij, gestap, bekommert me mateloos en behoort tot een andere wereld.
Nu maak ik het liefst afspraken om ze daarna te kunnen afzeggen wat me in een opwelling van razernij een ziekelijk gevoel van macht geeft. Als een drenkeling roep ik: Regelmaat, a.u.b. geef me regelmaat en laat me niet aan mezelf over! (84)

When the sky is almost entirely covered with clouds, immovable clouds, and when white is shining before and behind my eyes, I prefer to close the curtains and, like a schoolgirl, I feel the monotony of life heading towards 4 o'clock in a sideward path.
The absurdity of all the rustling, the driving up and down, the footsteps, bothers me immensely and belongs to a different world.
Now I prefer to make appointments in order to cancel them at a later stage, which, in an fit of madness, gives me a sick feeling of power.
Like a drowning person I shout: Regularity please, give me regularity and don't leave me to my own devices! (84)