October 31 Time

Nauwelijks is er besef van de reële toestand waarin onze persoon zich bevindt.
Gewoonten gaan hun gang aan de zelfkant van de bepalende organen.
1. Terwijl dezen in handen hebben elke tel van elk levend individu,
2. Terwijl onze persoon algemeen gesproken en dit misplaatst, evolueert naar een nooit gezien egocentrisme van het platte soort, dient hij erop gewezen te worden dat hij ondanks voornoemde vaststelling 2, konstant tegen "de ander" aangedrukt wordt; zijn lot is namelijk dat van allen. (88)

There is hardly any sense of the real situation in which our person dwells.
Habits go as usual on the fringe of defining organs.
1. While these have every move of every living individual under control,
2. While our person generally speaking and this out of place, evolves towards an unprecedented egocentricity of a low kind, it needs to be pointed out to him that contrary to afore-mentioned conclusion 2, he is constantly pushed against “the other”; as it happens his fate is that of each and every one. (88)

October 30 Mechanisms

Ad nauseam. O altituda divinitatis.
Homo bulla. Unde malem? (83)

Ad nauseam. O altituda divinitatis.
Homo bulla. Unde malem? (83)

October 29 Positions

Het is via het interdisciplinair toepassen van de systemen dat men een brein ontwikkelen kan tot het uitvoeren van volledigheid.
Hier wordt gesproken over het systeem van boeken schrijven, schilderijen opbouwen, gebouwen ontwerpen, het organisch ontstaan van een stad, de banen door planeten beschreven en de manier om de mensen te bekijken terwijl ze met u spreken. De volledigheid is dat wat elk volmaakt "kunstwerk" in zich moet dragen: elementen van de toekomst verbonden met al wat nu is. (85)

It is by means of the interdiciplinary application of the systems that one develops a brain capable of producing funllness.
One talks here about the system of writing books, constructing paintings, designing buildings, the organic creation of a city, the orbits followed by the planets and the way to look at people while you talk to them. The fullness is what each perfect “work of art” has to carry with it: elements of the future connected to all that is now. (85)

October 28 Solution

Bidden is een poging het toeval te hypnotiseren. (79)
Ik zeg dikwijls dingen die ik nooit zou durven denken.
Omstandigheden en omgeving brengen de spreker vaak in zo'n toestand dat de gedachtegang volledig bepaald wordt van buitenaf. (79)
De kwaliteit van de Belg is zijn a-nationaliteit. Het kenmerk van onze natie is een merkwaardige, ongezien, zelfrelativerende openheid naar invloeden. Zonder die als sponzen te absorberen. Daar is de Belg te individueel, te koppig en te gemakzuchtig voor. En traag genoeg, ook. (89)

Praying is an attempt to hypnotize faith. (79)
I often say things that I wouldn’t dare to think.
Circumstances and surroundings often bring the speaker in such a state that lines of thought are completely determined from the outside. (79)
The quality of a Belgian is his a-nationality. The distinguishing characteristic of our nation is a remarkable, unseen, self-relativizing openess to influences. Without absorbing these like sponges. The Belgian is too individual, too stubborn and too lazy for that. And slow enough, also. (89)

October 27 Delirium

De meest perfekte staat van geluk is luiheid zonder schuldgevoelens. (78)

The most perfect state of happiness is laziness without a guilty conscience. (78)

October 26 Seduced

Ik besef zeer goed dat tijd niet bestaat. Het is daarom volstrekt na te laten 2x exact hetzelfde te doen. (79)
Gecontroleerde, doelbewuste eenvoud maakt sterk. (83)

I am fully aware that time does not exist. That is why it is a prerequisite to refrain from doing the same thing 2x. (79)
Controlled, determined simplicity creates strength. (83)

October 25 Chosen

Mijn probleem is niet dat ik geen doorzetter ben. Het is gewoon dat ik elk moment alles opnieuw in vraag stel. (80)
Bij het ouder worden groeit dat wat men het beste onderhoudt aan, de rest floreert, stagneert en sterft af. Mijn innerlijk wordt terug de chaos van weleer en zal zo blijven omdat ik zo mezelf ben.
De rechtlijnige exclusiviteit van opsommingen en reglementen vlei ik als een parallelle wereld tegen me aan, deze koesterend als de reling tussen mezelf en de afgrond die "buitenaf" heet. (89)

My problem isn’t that I am not a go-getter. It is just that I question everything time and again. (90)
With age that what grows is what one maintains best, the rest florishes, stagnates and dies off.
My inner self turns back to the chaos of before and will remain that way because that is how I am myself.
The straightforward exclusivity of lists and rules I coaxingly hold close to myself like a parallel world, cherishing this like the rail between myself and the abyss called “outside”. (89)